در فرهنگ ایرانی، هنر و ادبیات همیشه زبانِ جانِ مردم بوده است؛ زبانی برای روایت تجربه، خرد و احساس. از شعر و خوش‌نویسی تا نقاشی و موسیقی، ایرانیان ارزش‌های زیبایی و معنا را نه با فرمان، که با خود بیان کرده‌اند.

پروژه‌ی «لیالن» نیز از همین سنت الهام گرفته است. «لیالن» باور دارد که ارزش‌ها وقتی در قالب هنر بازگو می‌شوند، ماندگارتر و اثرگذارترند. از این رو، از هنرمندان دعوت شده است تا هر یک بر پایه‌ی نگاه، تجربه‌ی زیسته و زبانِ شخصی خود، آثاری بیافرینند که بازتاب‌دهنده‌ی این ارزش‌ها باشند.

در «لیالن» هیچ مرزی برای بیان وجود ندارد. هنرمندان آزادند در هر شاخه و سبکی، از نقاشی و مجسمه‌سازی گرفته تا طراحی، خطاطی، تصویرسازی، داستان، شعر یا موسیقی، برداشت خود را بیافرینند. آزادی در انتخاب متریال، قالب و حتی بهره‌گیری از آثار پیشین یا خلق اثر تازه، بخشی از ذات این همکاری است.

آنچه در نهایت شکل می‌گیرد، گفت‌وگویی زنده میان ارزش‌ها، هنرمند و جامعه است؛ گفت‌وگویی که به زبانی تازه برای صحبت از مسئولیت‌پذیری، امید و انسانیت بدل می‌شود.