هر پایانی، آغازی دیگر را در دل خود دارد. شجاعت در دل کسی می‌جوشد که به‌جای ماندن در خرابه‌های دیروز، تصمیم می‌گیرد دوباره بسازد؛ حتی با دستان خالی.

نترسیدن از شروعی نو یعنی پذیرفتن رشد؛ یعنی ایمان داشتن به اینکه شکست نه نقطه‌ی پایان، بلکه نقطه‌ی اصلاح مسیر است. مانند نوروز، که زمین نفس تازه‌ای می‌کشد، درختان لباس نو می‌پوشند و زندگی از دل زمستان دوباره می‌جوشد.

این آغازها را باید جشن گرفت. شجاعتِ نو شدن، ریشه در امید دارد و امید، نیرویی است که جهان را زنده نگه می‌دارد.