آزاداندیشی یعنی پذیرش دیگری، بی‌آن‌که بخواهیم شبیه‌مان باشد. هر آن‌کس که از ما نیست، نه تهدید است، نه رقیب؛ او فرصتی‌ست برای غنای نگاه، برای گسترده‌تر شدن افق ذهن و برای شریک شدن در ساختن جهانی متنوع‌تر.

به رسمیت شناختن دیگری، نه‌تنها نشان اعتمادبه‌نفس، توانمندی و تدبیر است، بلکه آغاز مشارکت واقعی است؛ جایی که گفت‌وگو جای داوری را می‌گیرد.

شاید هیچ روزی به اندازه‌ی سال نو میلادی شایسته‌ی یادآوری این ارزش نباشد — وقتی با گفتن یک «سال نو مبارک» پل کوچکی می‌سازیم میان جهان ما و جهان او. همین پل‌های کوچک‌اند که سرزمین انسانیت را به هم پیوند می‌دهند.