عشق، وقتی اصیل و خالص است، تغییر نمی‌خواهد؛ فقط می‌فهمد و می‌پذیرد.

عشق نیرویی‌ست که معشوق را همان‌گونه که هست در آغوش می‌گیرد؛ بی‌داوری، بدون تلاشی برای اصلاح یا حتی مالکیت.

این عشق، ریشه در شفقت دارد: توانایی پذیرفتن دیگری همان‌طور که هست، با تمام کاستی‌ها و تفاوت‌هایش، و باز هم دوست داشتن او.

چنین عشقی را می‌توان در نگاه یک مادر دید؛ آن‌گاه که فرزندش را بی‌شرط و بدون نیاز به تغییر یا هرگونه توقعی دوست دارد.

اگر بیاموزیم چنین نگاهی را به جهان، به یکدیگر و حتی به خودمان داشته باشیم، جامعه‌ای مهربان‌تر، آزادتر و انسانی‌تر خواهیم ساخت. عشقی که قضاوت یا کنترل نمی‌کند و تنها همراهی می‌کند. این همراهی، خود آزادی است.