آن‌چه از پیشینیان به ما رسیده، تنها یک یادگار نیست؛ سرمایه‌ای‌ست که جان دارد.

شناختنِ این میراث، ادای احترام است به آنان که پیش از ما زیسته‌اند، آموخته‌اند و ساخته‌اند.

گرچه باید با میراث‌مان صادق باشیم، وفاداری کور خدمتی به آینده نیست. می‌بایست آن‌چه را که هنوز می‌درخشد حفظ نمود و آن‌چه را که زمان از آن عبور کرده، با احترام کنار نهاد. این صداقت، نه بی‌مهری است و نه بی‌ریشگی؛ نشانه‌ی بلوغ است و شجاعت. ما اگر با ریشه‌هایمان آشنا باشیم، می‌توانیم اصالت‌مان را پاس بداریم؛ نه با تعصب، بلکه با آگاهی و افتخار.

و چه میراثی ارزشمندتر از شعر و ادب فارسی؟ گنجینه‌ای که هم زبان ماست، هم جان ما. آن‌گاه که شعر می‌خوانیم، صدای نیاکان‌مان را در گوش جهان زمزمه می‌کنیم.